Translate
Het nieuwste boek van
Orchida: Azijn in mijn aderen
SPORT OP JAARTAL
Jaar 1815 t/m 1995 Elly van Hulst
Jos Lansink
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
Augustus 1992
Springruiter Jos Lansink werd in 1961 geboren in een boerengezin in Weerselo. Jarenlang hielp hij 's morgens met melken en reed hij 's avonds pony, overdag ging hij naar school. Op zijn 21ste kreeg Lansink een baan bij Hans Horn. In de veertien jaar dat hij voor de voormalig bondscoach van de springruiters werkte, leerde hij de fijne kneepjes van het vak. Vervolgens stapte hij over naar stoeterij Zangersheide van multimiljonair Leon Melchior. Lansink won veel grote prijzen, waaronder een gouden medaille bij de landenwedstrijd op de Olympische Spelen van Barcelona in 1992. Verder won hij twee keer teamgoud bij een EK, in 1991 en 2007. Zijn grootste triomf behaalde hij drie jaar geleden in Aken, toen hij wereldkampioen werd. Jos Lansink komt sinds 2001 uit voor België, maar hij blijft in zijn hart een Nederlander.
(NRC.Next)
1988 EK 1988 *Rinus Michels
Officier in de Orde van Oranje-Nassau, 1988
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, 1974
Aalst (België)
Rinus Michels is eén van de grote namen uit het Nederlands voetbal. Rinus Michels, bijgenaamd “de Generaal” was een succesvolle coach met een karakteristiek stemgeluid en een onnavolgbare humor. Michels zal voor altijd geassocieerd worden met de beste jaren van het Nederlandse voetbalelftal. Voordat Michels in 1974 zijn debuut maakte bij Oranje had hij vele wapenfeiten op zijn naam. In de periode 1965-1974 trainde hij zowel Ajax als Barcelona. Met de Amsterdammers veroverde hij in 1971 – een jaar na het door Feyenoord naar Nederland halen van deze beker - de Europa Cup I . Ook in Spanje boekte Michels successen: Barcelona werd een landstitel en een nationale beker rijker.
De spijkerharde maar ook humorvolle coach (“Zit mijn haar goed?”) leidde het Nederlands elftal in 1974, met grote namen als Cruijff, Jansen, Neeskens, Van Hanegem, Rensenbrink en Jongbloed. Met het door Michels’ bedachte ‘totaalvoetbal’ wist Oranje elk elftal op het WK van 1974 de hoeken van het veld te laten zien. Elk elftal? Nee, het West-Duitse elftal, dat eerder op hetzelfde WK nog vernederd was door de DDR, versloeg op verrassende wijze de Nederlanders, die de gedoodverfde winnaars waren. Of deze Duitse overwinning terecht was of niet (wereldwijd werd de juistheid van de uitslag in twijfel getrokken), Michels wist in ieder geval wraak te nemen. In 1988 versloeg Oranje, toen met de toppers Van Basten, Koeman, Gullit, Van Breukelen en Rijkaard, de West-Duitsers in de halve finale van het EK. De euforie rond deze overwinning was zo groot, dat deze zelfs de Nederlandse overwinning op de Russen in de EK-finale overschaduwde. Het was zonder twijfel Rinus Michels’ finest hour, en ondanks het feit dat hij ooit voetbal als oorlog betitelde, was het niet zozeer de Nederlandse vechtlust maar juist de onder Michels getrainde kwaliteit en balvaardigheid die Oranje de overwinning bezorgde. (kb)
Ruud Gullit
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
Juni 1988
Ruud Gullit begon zijn carriere in 1979 bij Haarlem en vertrok 3 jaar later naar Feyenoord. Aan de hand van Johan Cruijff leidde Gullit de Rotterdamse ploeg in 1984 naar de landstitel.De Amsterdammer vertrok in 1985 naar PSV en won daar landstitels in 1986 en 1987. Zijn mooiste periode als actief voetballer beleefde Ruud Gullit tussen 1987 en 1993 bij AC Milan, hetgeen werd opgeluisterd met landstitels en ook 2 Europacups. De reis ging verder naar Sampdoria, opnieuw Milan en vervolgens Chelsea. Bij de Londense club werd Gullit in 1996 manager. Als eerste buitenlandse coach won Gullit in 1997 de FA-cup. Na een korte periode als coach van Newcastle United en jong Oranje werkte Gullit in het seizoen 2004-2005 als trainer van Feyenoord. Na een periode van rust tekende de Amsterdammer in 2007 een contract bij Los Angeles Galaxy, waar hij als trainer onder anderen David Beckham onder zijn hoede had. Inmiddels is Gullit weer vertrokken uit de Verenigde Staten.Ruud Gullit werd in zijn carriere gekozen tot Europees- en wereldvoetballer van het jaar, beide prijzen droeg hij op aan Nelson Mandela.
(relatiemarketing.nl)
1987
Gerrie Kneteman
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
1987
Amsterdam
Kneteman werd geboren in 1951 in Amsterdam. Van 1974 tot 1989 was ‘De Kneet’ beroepswielrenner. Hij won tien etappes in de Tour de France en in 1978 werd hij wereldkampioen. In 1983 kwam hij tijdens de semi-klassieker Dwars door België zwaar ten val. Zijn revalidatie duurde maanden, maar hij kwam weer terug op de fiets, reed nog vier keer de Tour, maar won geen etappes meer. In 2004 overleed hij tijdens een tocht met vrienden op de mountainbike aan een hartstilstand. Hij werd maar 53 jaar oud en de laatste tien jaar van zijn leven was hij bondscoach van de wielerbond KNWU.
(eropuit.nl)
1986
Rini van Bracht
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
Maart 1986
Waalwijk
Biljarter Rini van Bracht grossierde in de jaren tachtig en negentig in titels. Hij deed het met één oog. Een groot sportkampioen is Waalwijker Rini van Bracht. Op het groene laken behaalde hij wereldfaam met twee wereldtitels en twee Europese. Hij is midden jaren negentig als biljarter gestopt en is verder gegaan in de biljartwereld, als verkoper van biljartspullen. Zijn sport mag Van Bracht dan geen rijkdom gebracht hebben, wel talloze titels en veel goede herinneringen waarover hij smakelijk uren kan vertellen. ,,Ik heb met en tegen grote biljarters gespeeld. Dat ik tot die groep behoorde, daar ben ik trots op. Mooie jaren hebben we gehad, met wedstrijden in Noord- en Zuid-Amerika, Japan, Korea, Egypte, Spanje. Ik heb dus veel gezien van de wereld én bijzondere mensen ontmoet, van prins Claus en keizer Hirohito tot actrice Joan Collins.” (Brabants Dagblad)
Ada Kok Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
April 1968
Zaandam
Op 24 oktober 1968 schreef Ada Kok geschiedenis in de Alberca Olimpica-zwemhal in Mexico Stad. De Zaanse won de finale van de 200 meter vlinderslag en werd daarmee de eerste Zaanse die olympisch goud veroverde. Prinses Irene hing Ada in Mexico Stad persoonlijk de gouden medaille om en de Zaandamse burgemeester Reint Laan stuurde per omgaande een telegram: ,,Namens alle stadgenoten wens ik U van harte geluk met uw prachtige prestatie.'' Ook koningin Juliana zond Ada een telegrafische gelukwens. Datzelfde deed minister Marga Klompé. Ada Kok, geboren in 1947, timmerde al vanaf 1961 aan de weg als Nederlands jeugdkampioene op de 100 meter vlinderslag en een Europese titel op deze afstand in 1962. In 1963 zwom zij haar eerste wereldrecord en dat zou zij later nog tien keer herhalen, steeds op de 100 en 200 meter vlinderslag. Bij de Olympische Spelen van 1964 in Tokio behaalde zij haar eerste olympische medailles. Een zilveren op de 100 meter vlinderslag en nogmaals zilver op de 4 x 100 meter estafette wisselslag met Kornelia Winkel, Klena Geertje Bimolt en Erica Terpstra. Bij de Europese kampioenschappen in 1966 in Utrecht behaalde zij tweemaal goud, zowel op de 100 meter vlinderslag als op de 4 x 100 meter estafette wisselslag.
Voor haar sportieve prestaties kreeg ze op 30 april 1968 een Koninklijke Onderscheiding opgespeld door burgemeester Laan. Ze werd met haar twintig jaar daarmee de jongste 'ridder' in de geschiedenis. (Noordhollands Dagblad)
1979
Nini Boesman
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
April 1979
Den Haag
Nini Boesman werd op haar achttiende gegrepen door de ballonvaart. Ze maakte 800 avontuurlijke vaarten, veel met haar man Jo, kreeg internationale erkenning voor haar inzet en maakte op haar negentigste nog haar eerste tocht met een zeppelin. Hun huwelijk was een avontuurlijk bestaan, met ballonvaarten over de Alpen, boven Pakistan, in Afrika, Haïti, over de Noordpool. Nini Boesman haalde in 1948 als eerste Nederlandse vrouw het brevet van balloncommandante. Ze voer niet in een luchtballon met een brander eronder, maar in een gasballon, te herkennen aan het mandje waar vele zandzakken aan hangen. Samen met haar man Jo deed ze mee aan de Gordon Bennettrace, een wedstrijd alleen voor gasballonnen. De race is in 1907 ingesteld door de Amerikaanse miljonair James Gordon Bennet jr, eigenaar van de New York Herald. Met haar man deelde Nini Boesman ook de belangstelling voor de geschiedenis van de ballonvaart. Ze was dertig jaar voorzitter van de luchtvaarthistorische vereniging van de Koninklijke Nederlandse vereniging voor luchtvaart. Pas op haar negentigste, gaf ze de voorzittershamer over aan haar opvolger.
Van de 800 vaarten die ze maakte waren er genoeg waarbij de wind de mand een onverwachte kant op blies. Zo landde Nini Boesman ooit in de Noordzee, samen met een paniekerige Godfried Bomans. Met ballonvaren is Nini Boesman doorgegaan zolang dat nog kon. Toen het niet meer ging, ze was toen ver in de tachtig, bleef ze lezingen geven. Er gingen dozen dia's mee en een paar beduimelde blaadjes waar ze aantekeningen op gemaakt had. Voor haar inzet voor de geschiedenis van de ballonvaart ontving ze een koninklijke onderscheiding. Het echtpaar kreeg internationale erkenning door hun deelname aan wedstrijden en hun inzet voor de toekomst van de gasballonvaart, door het opleiden van piloten. In Nederland organiseerden Nini en Jo Boesman meer dan veertig Internationale Holland Ballon Races. De portretten van Nini en Jo Boesman hangen in de Hall of Fame van het Balloon & Airship Museum te Mitchell. Nini Boesman werd ereburger van deze stad. (Trouw)
1978
WK 1978
* Ruud Krol
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
1978
Ruud Krol was de aanvoerder van het Nederlands team dat uitkwam op het WK 1978. Zo'n twintig jaar woonde Krol in het buitenland. Eerst als voetballer, later als trainer in Vancouver tot Napels, van Genève tot Egypte. De eerste keer dat Krol het land verliet was in 1980, toen hij van Ajax naar Vancouver Whitecaps ging. Van Canada vertrok hij al snel naar Napels waar hij het tot halfgod schopte. Later ging hij naar Cannes, waar hij zijn spelersloopbaan afsloot, en naar Mechelen, waar hij zijn trainerscarrière begon. Hij werkte zeven jaar in Egypte. "Ik ben er in 1994 heen gegaan omdat ik de Olympische Spelen wilde halen. Ik krijg rillingen van de Spelen. Het is heel jammer dat het net niet lukte. We werden uitgeschakeld door Nigeria, de latere olympisch kampioen. Maar in Egypte hebben ze het nu nog over de ploeg die ik daar had neergezet: De Zonen van Ruud Krol." In Johannesburg moet hij de oudste club van Zuid-Afrika Orlando Pirates de glans van weleer teruggeven. Krol is de meest gelauwerde trainer die de club ooit heeft gehad, al zullen de spelers dat aan hemzelf niet merken. (BNDeStem)
Anton Ebben Ridder in de Orde van Oranje-Nassau 1978 ’s-Graveland In de jaren zestig vormde Toon Ebben met Kairouan - in bezit van Reinder Zwolsman - de enige Nederlandse springcombinatie die de concurrentie met de mondiale springtop aankon. In werd hij ook Nederlands Kampioen met Jumbo Design, nadat hij eerder in 1963 in Hoofddorp ook al met Bajazzo de Nederlandse titel veroverde, evenals in 1970 in Arnhem met Abadan. De carrière van Toon Ebben kwam in een positieve stroomversnelling toen hij de van Millerole afstammende ruin Jumbo Design - in bezit van Jan des Bouvrie - ging rijden. Met dit paard nam Ebben deel aan de Olympische Spelen van 1976, die in het Canadese Bromont werden verreden. Een jaar later won Ebben samen met Johan Heins, Henk Nooren en Harrie Wouters van den Oudenweijer team goud op de Europese Kampioenschappen, die in Wenen weren verreden.(blikopnieuws) 1974
WK 1974
*Rinus Michels
Officier in de Orde van Oranje-Nassau, 1988
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, 1974
Aalst (België)
Rinus Michels is eén van de grote namen uit het Nederlands voetbal. Rinus Michels, bijgenaamd “de Generaal” was een succesvolle coach met een karakteristiek stemgeluid en een onnavolgbare humor. Michels zal voor altijd geassocieerd worden met de beste jaren van het Nederlandse voetbalelftal. Voordat Michels in 1974 zijn debuut maakte bij Oranje had hij vele wapenfeiten op zijn naam. In de periode 1965-1974 trainde hij zowel Ajax als Barcelona. Met de Amsterdammers veroverde hij in 1971 – een jaar na het door Feyenoord naar Nederland halen van deze beker - de Europa Cup I . Ook in Spanje boekte Michels successen: Barcelona werd een landstitel en een nationale beker rijker.
De spijkerharde maar ook humorvolle coach (“Zit mijn haar goed?”) leidde het Nederlands elftal in 1974, met grote namen als Cruijff, Jansen, Neeskens, Van Hanegem, Rensenbrink en Jongbloed. Met het door Michels’ bedachte ‘totaalvoetbal’ wist Oranje elk elftal op het WK van 1974 de hoeken van het veld te laten zien. Elk elftal? Nee, het West-Duitse elftal, dat eerder op hetzelfde WK nog vernederd was door de DDR, versloeg op verrassende wijze de Nederlanders, die de gedoodverfde winnaars waren. Of deze Duitse overwinning terecht was of niet (wereldwijd werd de juistheid van de uitslag in twijfel getrokken), Michels wist in ieder geval wraak te nemen. In 1988 versloeg Oranje, toen met de toppers Van Basten, Koeman, Gullit, Van Breukelen en Rijkaard, de West-Duitsers in de halve finale van het EK. De euforie rond deze overwinning was zo groot, dat deze zelfs de Nederlandse overwinning op de Russen in de EK-finale overschaduwde. Het was zonder twijfel Rinus Michels’ finest hour, en ondanks het feit dat hij ooit voetbal als oorlog betitelde, was het niet zozeer de Nederlandse vechtlust maar juist de onder Michels getrainde kwaliteit en balvaardigheid die Oranje de overwinning bezorgde. (kb)
*Hendrik Johannes Cruijff (Johan) Cruijff Officier in de Orde van Oranje-Nassau, april 2002
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, 1974
Johan Cruijff is een Nederlands voetballer van onder meer Ajax, Feyenoord en Barcelona en voetbaltrainer. Hij werd verkozen tot Europees voetballer van de twintigste eeuw. Cruijff kan worden beschouwd als de beroemdste Nederlandse voetballer aller tijden. Na zijn carrière als voetballer werd hij trainer en daarna voetbalanalist. Cruijff werd internationaal bekend vanwege zijn elegante spel en zijn tactisch inzicht. Hij geldt als een van de beste voetballers uit zijn tijd, naast Franz Beckenbauer en Pelé, hoewel hij behalve de prijzen met Ajax geen grote titels heeft gewonnen - noch met het nationale elftal, noch met zijn latere club Barcelona. Op 7 september 1966 debuteerde Cruijff in het Nederlands elftal (tegen Hongarije werd het 2-2) en scoorde direct een doelpunt. Cruijff speelde tussen 7 september 1966 en 26 oktober 1977 in totaal 48 interlands, waarin hij 33 keer scoorde. Alle interlands startte hij als basisspeler, 2 maal werd hij gewisseld. 34 maal was hij aanvoerder van Oranje. Speciaal voor Johan Cruijff werd er op 7 november 1978 een afscheidswedstrijd georganiseerd. In 1974 werd hij na het WK voetbal in München benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Achttien jaar later in 2002 werd hij bevorderd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Dit vanwege zijn langdurige verdiensten voor het voetbal en zijn maatschappelijke activiteiten. Staatssecretaris Vliegenthart van Sport reikte hem de onderscheiding uit ter gelegenheid van de opening van het sportstimuleringsproject Oranjehorst in Amsterdam Zuid-Oost. Cruijff heeft de totstandkoming mogelijk gemaakt met een bijdrage van de Johan Cruyff Wellfare Foundation. Het complex biedt de jeugd in de Bijlmer mogelijkheden om te sporten.
(geschiedenis.vpro.nl en Volkskrant)
*František Fadhronc
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
1974
František Fadhronc was de bondscoach van het Nederlands team dat uitkwam op het WK 1974 in Muenchen. Het lintje kreeg hij opgespeld door minister-president Joop den Uyl in de tuin van het Catshuis in Den Haag. Fadrhonc betitelde de premier als een veel bekritiseerd man die desondanks “met uw beroemde emotionaliteit een reusachtig goede sfeer in de ploeg had weten te scheppen. Den Uyl: ”Ik weet wat het is om vanuit een achterstand te werken ik doe dat zelf ook graag. U heeft met z’n allen voetbalgeschiedenis geschreven.” De bijeenkomst op het Catshuis verliep zeer informeel. Op de tune van de mars Koning Voetbal door de Koninklijke Militaire Kapel besloten spelers en hun vrouwen op eigen initiatief tot een uitgelaten polonaise over het regeringsgrasveld waarbij premier Den Uyl zich aansloot en met een militaire pet schuin op het hoofd een plaatsje kreeg toegewezen tussen mevrouw Michels en reserve-keeper Piet Schrijvers in. Intussen sloeg Wim Suurbier de bekkens van de KMK en had Ruud Krol een klarinet van een van de musici te pakken gekregen waaruit hij enkele niet onverdienstelijke piepen te voorschijn riep. (Leeuwarder Courant)
*Pierre van de Akker
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
1974
Pierre van de Akker was de verzorger van het Nederlands team dat uitkwam op het WK 1974 in Muenchen. Het lintje kreeg hij opgespeld door minister-president Joop den Uyl in de tuin van het Catshuis in Den Haag. Den Uyl: ”Ik weet wat het is om vanuit een achterstand te werken ik doe dat zelf ook graag. U heeft met z’n allen voetbalgeschiedenis geschreven.” Verzorger Van de Akker noemde hij een onmisbare man op de achtergrond. De bijeenkomst op het Catshuis verliep zeer informeel. Op de tune van de mars Koning Voetbal door de Koninklijke Militaire Kapel besloten spelers en hun vrouwen op eigen initiatief tot een uitgelaten polonaise over het regeringsgrasveld waarbij premier Den Uyl zich aansloot en met een militaire pet schuin op het hoofd een plaatsje kreeg toegewezen tussen mevrouw Michels en reserve-keeper Piet Schrijvers in. Intussen sloeg Wim Suurbier de bekkens van de KMK en had Ruud Krol een klarinet van een van de musici te pakken gekregen waaruit hij enkele niet onverdienstelijke piepen te voorschijn riep. (Leeuwarder Courant)
1964
Sjoukje Rosalinde Kossmayer-Dijkstra (Sjoukje Dijkstra) Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
April 1964
Hilversum
Sinds de legendarische, in Akkrum geboren kunstrijdster zilver won bij de Winterspelen van 1960, bleef ze vier jaar lang nagenoeg ongeslagen. In 1960 werd Sjoukje Dijkstra voor het eerst Europees kampioene en na haar zilveren medailles datzelfde jaar op het WK en de Olympische Spelen, wist ze dat haar maar één ding te doen stond: ze moest vier jaar doorgaan voor het ultieme doel, de gouden olympische plak. In de eerste maanden van 1964 greep Sjoukje Dijkstra (toen 22) haar 'Grand Slam': nationaal kampioene, Europees kampioene, wereldkampioene én olympisch kampioene. Slechts één ding kon haar bij de Spelen van Innsbruck uit de concentratie halen. ,,Ik was heel trots toen ik hoorde dat koningin Juliana er was. Mijn trainer zei: 'Kom maar mee, ik laat je zien waar de koningin zit en daarna moet je het vergeten'. Anders had ik tijdens het rijden misschien telkens naar haar gekeken. Maar ik reed wel voor haar. Na de wedstrijd ben ik naar haar toe gegaan. Prins Bernhard en de prinsessen Beatrix en Margriet waren er ook. Ik vond het geweldig.'' Sportieve hoogtepunten: Vijf keer Europees kampioene kunstrijden (1960 t/m 1964); drie keer wereldkampioene (1962 t/m 1964), olympisch kampioene (1964), zes keer nationaal kampioene (1959 t/m 1964). Zes keer Sportvrouw van het Jaar (1959 t/m 1964). Olympische Winterspelen: Drie deelnames; 1956 (12e), 1960 (zilver), 1964 (goud). Tussen 1964 en 1973 was Sjoukje Dijkstra professioneel kunstrijdster bij de Amerikaanse ijsrevue Holiday on Ice. (Leeuwarder Courant)
|
