RELIGIE OP JAARTAL

Lodewijk van der Molen
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
April 1995
Leeuwarden
De heer Van der Molen had in zijn werkzame leven twee loopbanen, van zijn 12de tot zijn 47ste als arbeider en daarna als dominee. In 1936 trouwde hij met Tjitske Visser, zij kregen drie zonen en een dochter. De heer Van der Molen schreef als lid van de kerkenraad zelf preken. Dit ging hem zeer goed af en daardoor werd hem een opleiding aangeboden bij de Theologische School der Vrije Evangelische Gemeenten in Nederland. Hij heeft de opleiding buitengewoon snel en voldoende afgerond. Vanaf zijn 48ste heeft hij als dominee mogen werken. Na het bereiken van zijn pensioensgerechtigde leeftijd werkte Lodewijk nog 12 jaar als predikant in Oude-Pekela en was hij voorzitter van het Curatorium van de Theologische Hogeschool. In 1986 beëindigde hij zijn betaalde loopbaan en verhuisde weer naar Leeuwarden. (Leeuwarder.nl)

kardinaal Willebrands
Ridder Grootkruis in de Orde van Oranje-Nassau
1989 
Rome
Johannes Gerardus Maria Willebrands werd op 4 september 1909 in Bovenkarspel in West-Friesland geboren. Na zijn studie aan het seminarie van het bisdom Haarlem ontving hij in 1934 de priesterwijding. Vervolgens studeerde hij filosofie in Rome. In 1937 promoveerde hij cum laude op het proefschrift 'De denkleer van Kardinaal Newman en haar toepassing op de kennis van God door het geweten'. In de jaren daarna werkte hij onder meer bij de priesteropleiding van het bisdom Haarlem en was hij voorzitter van de Sint Willibrord Vereniging, het adviesorgaan voor de oecumene van de bisschoppen. In 1960 begon zijn loopbaan in Rome, waar hij tot 1997 heeft gewoond. In 1964 werd hij bisschop en in 1969 kardinaal. Zijn wapenspreuk als bisschop was Waarheid in liefde. Willebrands volgde in 1976 kardinaal Alfrink op als aartsbisschop van Utrecht. Hij verwachtte dat de combinatie van de Vaticaanse functie en hoofd van de Nederlandse kerkprovincie gunstig kon uitwerken. Bij zijn afscheid van Utrecht in 1983 erkende hij dat die combinatie in feite te zwaar was. In Nederland kwam hij terecht in een verdeeld bisschoppencollege. De bijzondere synode van de Nederlandse bisschoppen in januari 1980 in het Vaticaan bleek geen oplossing te bieden. Wel werden er afspraken gemaakt over de priesteropleiding en het onderscheid tussen (gewijde) priesters en (niet-gewijde) pastorale werkers, maar de bisschoppen kwamen niet tot een eensgezind beleid, constateerde Willebrands al een jaar later. Hij liet zich in het aartsbisdom kennen als een orthodoxe bisschop, wiens beleid werd gekenmerkt door pastoraal gevoel en realisme. Hij kon luisteren en was na een grondig gesprek bereid zijn mening te herzien, constateerde de diocesane pastorale raad van Utrecht bij zijn afscheid. Hij stelde echter wel duidelijke grenzen. In 1976 verbood hij tijdens een eucharistieviering in Tubbergen een predikant de toegang tot de communie. Ook steunde hij zijn opvolger Simonis toen die in 1990 oecumenische eucharistievieringen in de oecumenische geloofsgemeenschap Helmerhoek in Enschede verbood. Hij werd bij gelegenheid van het 25-jarig bisschopsjubileum onderscheiden. (Brabants Dagblad)

1981